Popularne i niepopularne tawuły na wiosnę

TAWUŁA – Spiraea

(łac. spiraea i gr. speiraira – starożytne nazwy roślin – Spiraea, Aruncus, Filipendula)

Tawuły - obficie kwitnące krzewy liściaste to już standard wiosennego krajobrazu. Mają przeciętne wymagania glebowe, preferują stanowiska słoneczne i półcieniste.  Dobrze znoszą suszę, są odporne na zanieczyszczenia, co jest ich podstawową zaletą w warunkach miejskich. Bardzo rzadko ulegają mrozom. Kwitną obficie niezależnie od warunków i pogody.

Tawuła śliwolistna – Spiraea prunifolia  

Występowanie – Chiny, Płw. Koreański

Krzew do ok. 2 do 2,5 m wysokości, słabo rozgałęziony, z luźno wiszącymi, cienkimi i łukowato wygiętymi pędami, ma tendencję do odrostów.

Liście eliptyczne do szeroko jajowatych, drobno piłkowane, sztywne, z wierzchu ciemnozielone i błyszczące, spodem drobno, szarawo omszone. Jesienią przebarwiające się na pomarańczowe, czerwone, brunatne.

Kwiaty w wiązkach (siedzących baldaszkach) po 3-6 razem, na długich, cienkich szypułkach; białe, pełne 

(ok. 1cm). Pojawiają się na zeszłorocznych pędach. Kwitnie IV-V, przed rozwojem liści.

Wymaga słonecznego, osłoniętego, ciepłego miejsca i zasobnej, ogrodowej ziemi. 

Marznie w surowe zimy, ale bardzo dobrze odrasta po przycięciu. 

Jedyna pełnokwiatowa tawuła uprawiana w Polsce. Bardzo dekoracyjna

Tawuła szara – Spiraea xcinerea ‘Grefsheim’  

(zwana niekiedy tawułą norweską)

Odmiana została wyhodowana w Norwegii, dzięki czemu jest bardzo wytrzymała na mrozy i suszę.

Niewielki, gęsty krzew osiągający około 1,5 m wysokości przy podobnej szerokości. 

Pędy są cienkie, delikatne, filcowato owłosione i w charakterystyczny sposób łukowato przewisające.

Liście wąskolancetowate, w górnej części odlegle ostro piłkowane lub – na końcach pędów – całobrzegie, silnie owłosione, szarozielone. Na jesieni przebarwiają się na żółto.

Kwiaty białe, w kilkukwiatowych baldachogronach na całej długości ubiegłorocznych długopędów. 

Kwitnie IV (V).

Dobrze rośnie na wszystkich uprawnych glebach ogrodowych. Lubi stanowiska słoneczne, ale zniesie półcień. Praktycznie nie wymaga żadnych zabiegów pielęgnacyjnych, poza usuwaniem starych i martwych pędów. Jest odporna na zanieczyszczenie powietrza!

Bardzo dobra na żywopłoty nieformowane.  

Jest to jedna z najwcześniej kwitnących tawuł rosnących w Polsce. Podczas pełni kwitnienia krzewy są całkowicie białe a łukowate gałązki wyglądają jak girlandy.

Tawuła wczesna – Spiraea arguta  

Krzew pokrojem i charakterem kwitnienia podobny do tawuły norweskiej. Dorasta do ok. 2m.

Liście szersze od tawuły norweskiej, owłosione za młodu.

Kwiaty białe, w kilkukwiatowych baldachogronach na całej długości ubiegłorocznych długopędów. 

Kwitnie IV -V.

Dobrze rośnie na wszystkich uprawnych glebach ogrodowych. Lubi stanowiska słoneczne, ale zniesie półcień. Praktycznie nie wymaga żadnych zabiegów pielęgnacyjnych, poza usuwaniem starych i martwych pędów. Jest odporna na zanieczyszczenie powietrza!

Bardzo dobra na żywopłoty nieformowane.  

Tawuła van Houtte’a – Spiraea x vanhouttei  

Rozłożysty krzew, szeroki i gęsty. Osiągający ok. 1,5 – 2 m wysokości.

Pędy tej tawuły są błyszczące, czerwono brązowe, o korze łuszczącej się na starych gałęziach.

Liście rombowo jajowate, zwykle nieznacznie klapowane i karbowano piłkowane, nagie, z wierzchu ciemnozielone, od spodu sinawe.

Kwiaty białe, w płaskich baldachogronach. Kwitnienie długie i obfite całkowicie zakrywając zeszłoroczne pędy. V-VI.

Rośnie na wszystkich ogrodowych glebach, także na suchych i ubogich. Stanowisko słoneczne do lekko cienistego. Odporna na mróz. Polecana dla terenów zieleni i do ogrodów, także na nieformowane lub lekko formowane żywopłoty.

Tawuła nippońska – Spiraea nipponica ‘Snowmound’

Bardzo gęsty, szeroko rozłożysty, efektownie kwitnący krzew. Dorasta do 1,5 m wysokości, szeroki na 2 m.

Liście wąskoodrotniejajowate. Długo zielone jesienią.

Kwiaty rozwijają się razem z liśćmi. Są białe, w małych gronach, całkowicie pokrywają pędy. Kwitnie najpóźniej z popularnych białych tawuł, na przełomie V-VI.

Stanowisko słoneczne lub częściowo zacienione. Jest dość tolerancyjny co do gleby, ale najlepiej rośnie na żyznych i wilgotnych. Odporny na niskie temperatury. Odpowiedni na niewysokie, swobodnie rosnące żywopłoty. 

Jedna z piękniejszych tawuł o silnym wzroście. 

Tawuła brzozolistna – Spiraea betulifolia

Zwarty, karłowy krzew, z licznymi odrostami, dorastający 0,5-1 m wys. i szer. Dorosłe krzewy są szersze niż wyższe.

Liście zmienne, prawie okrągłe, powcinane, zielone.

Kwiaty białe, w płaskich kwiatostanach. Kwitnie na zeszłorocznych pędach w VI.

Toleruje wszystkie ogrodowe, uprawne gleby, wilgotne, niezbyt ubogie, mrozoodporny. Nadaje się do ogrodów i terenów zieleni.

Tawuła Thunberga – Spiraea thunbergii

Krzew słabo rosnący o cienkich, łukowato wygiętych pędach, dorastający 0,5-1 m wys. i szer.

Liście drobne, wąskolancetowate, nagie, ostro i drobno piłkowane, jasnozielone.

Kwiaty białe, po 3-5 w małych, siedzących baldachach. Kwitnie wcześnie, przed rozwojem liści, IV i V.

Krzew dość wytrzymały na suszę, lecz wrażliwy na mrozy. Wymaga ciepłych, osłoniętych stanowisk i starannie uprawianej gleby.

Nadaje się do ogrodów skalnych i małych, przydomowych ogródków jako roślina amatorska.

Tawuła trójłatkowa – Spiraea trilobata

Gęsty krzew o kulistym pokroju. Wys. do 1,5 m.

Liście okrągłe, od spodu niebieskozielone, jesienią żółte i pomarańczowe.

Kwiaty białe, w gęstych baldachach pojawiają się w V, VI.

Małe wymagania glebowe, wysoka odporność na suszę i zanieczyszczenia powietrza.

Krzew do sadzenia pojedynczo i w grupach oraz na żywopłoty swobodne lub półformowane – w terenach zieleni i w ogrodach.

Tawuła Fritscha– Spiraea fritschiana

Wyprostowany, szeroko krzaczasty  krzew dorastający od 1 do 3 m wysokości i takiej samej szerokości (w zależności od siedliska). Pochodzi z Chin i Korei.

Ma grubsze niż inne tawuły, ciemnozielone liście. Jesienią atrakcyjne odcienie żółto-pomarańczowo-czerwone.

Kwiaty liczne, drobne, różowe, baldachogrona. Przyciągają motyle. V-VI.

Preferuje pełne słońce i średnie gleby.

Doskonały do ​​masowych nasadzeń, nieformalne żywopłoty. 

Tawuła japońska – Spiraea japonica

Krzew o wyprostowanych gałązkach, dość szeroki, niezbyt gęsty, dorastający od 1 do 1,5 m wysokości. Pochodzi z Chin, Płw. Koreańskiego i Japonii.
Liczne odmiany ogrodowe, różniące się siłą wzrostu, intensywnością zabarwienia płatków, kolorem liści.
Krzewy tego gatunku można ciąć corocznie, wiosną, nisko przy ziemi - odrastają i kwitną tego samego roku.